Sen o szczęce: co oznacza?

Klasyczny korpus czyta usta (فَم, fam), zęby, język (لسان) i gardło (حَلْق) jako odrębne kategorie z dobrze poświadczonymi hasłami. Sama szczęka (فَكّ, fakk) jako osobne odczytanie jest cienka — tradycja czyta części, z którymi szczęka pracuje, a nie sam staw.

To, co staw niesie przez rozszerzenie z tych poświadczonych kategorii, to mowa wstrzymana albo wypuszczona. Usta, które się nie otwierają, czytane są jako sprawa, o której nie można jeszcze mówić; usta, które otwierają się za daleko — jako mowa poza własnym interesem. Szczęka jako mechanizm obu siedzi wewnątrz tego odczytania, nie obok niego. Rozszerzenie z haseł o ustach i zębach jest w tym materiale legitymowane tam, gdzie część ciała nie ma własnego hasła; artykuł mówi to wprost i nie wymyśla orzeczenia. Imienia kompilatora nie przypisuje się tej wykładni.

Psychologia analityczna czyta staw zablokowany w połowie ruchu jako energię, która zatrzymała się w drodze. Szczęka jest przypadkiem szczególnym, bo ruch, w którego środku się znajduje, to mowa — własne narzędzie ego do przekładania stanu wewnętrznego na coś, co druga osoba może usłyszeć. Szczęka trzymana zamknięta jest więc momentem, w którym wnętrze stało się na tyle duże, że zwykłe narzędzie raportowania nie dorasta do zadania.

Odczytanie jest kompensacyjne i biegnie w obie strony. Dla kogoś, kto omijał uczucie gadaniem, sen zamykający usta nie jest karą — psychika odmawia dalszego odgrywania unikania. Dla kogoś, kto przełykał to, co trzeba powiedzieć, sen o szczęce wreszcie otwartej często ogłasza materiał gotowy, zanim osoba zdąży dogonić. Dwa fakty o stawie czynią obraz precyzyjniejszym niż ogólne „napięcie”: mięsień żwacz należy do najsilniejszych w ciele względem masy, a szczęka jest miejscem, w którym senne zaciskanie dzieje się bez współpracy świadomości. Sen używa obrazu, który ciało już produkuje bez polecenia — inny rodzaj autorytetu niż symbol wybrany przez wyobraźnię.

Chiński rejestr ludowy wokół szczęki biegnie przez żywy system odczytań odrębny od senników: 面相 (miànxiàng, fizjognomia) czyta kształt twarzy pod kątem fortuny, a dolna szczęka ma w nim osobną nazwę i osobne odczytanie. 地阁 (dìgé), „pawilon ziemi”, to termin na dolną szczękę i brodę; pełna, dobrze uformowana 地阁 czytana jest jako pomyślna dla fortuny późnego życia i stabilności — tego, co człowiek będzie miał, gdy miną lata środkowe. 天庭 (tiāntíng, „niebiańska sala”) to czoło, czytane dla wczesnego życia; 地阁 jest jego przeciwległym nawiasem. System nie jest interpretacją snów i jego odczytania nie przenoszą się wprost, ale chiński śniący wnoszący szczękę do snu może już nieść fizjognomiczne poczucie, nie zauważając — a sekcja, która o systemie milczy, milczy o realnej cesze języka.

Rejestr sennikowy samej szczęki jest cienki — senniki czytają zęby i usta szczegółowo, a szczęka jest dla obu peryferyjna. Odczytania tej postaci w rodzaju „szczęka otwierająca się łatwo” ku mowie i spożyciu bez przeszkód; „szczęka, która się nie otwiera” ku obu zablokowanym naraz. Idiomy o zębach (zaciskanie zębów w furii, zaciskanie bramy zębów, by wytrzymać) należą do strony o zębach i tu są tylko wymienione, by je odrzucić.