Sen o flamingach: co oznacza?

Klasyczny korpus islamski nie ma osobnego odczytania flaminga. Ptak jest obecny w Zatoce Perskiej i wzdłuż wybrzeży Morza Czerwonego — rodzimy zimowy gość regionu, w którym tradycja była kompilowana — ale senniki koncentrują się na ptakach, które kompilatorzy najczęściej spotykali, a flaming nie jest wśród nich.

Rozszerzenie z poświadczonych kategorii jest miejscem, w którym żyje odczytanie. Tradycja czyta ptaka o jaskrawym upierzeniu przychylnie jako wyróżnienie albo rozpoznanie — konkretny przypadek wyróżniania się bez bycia drapieżnym — i czyta ptaka brodzącego (طير الماء, ṭayr al-mā', „ptaki wody”) przez ogólną kategorię wody, która czyta się w stronę zaopatrzenia i tego, z czego czerpane jest utrzymanie. Flaming czyta się na przecięciu obu: jaskrawy ptak przy wodzie, a odczytanie rozszerza z tego, co niesie jaskrawy ptak przy wodzie, raczej niż z hasła kompilacji. Imienia kompilatora nie przypisuje się wykładni.

Psychologia analityczna znajduje flaminga niezwykle trafnym dla konkretnego odczytania i warto mieć je precyzyjnie raczej niż gestem. Nieruchomość ptaka na jednej nodze jest naprawdę odrębna: obraz równowagi trzymanej nie przez zasadzenie, lecz przez pozostawanie w delikatnym kontakcie z tylko jednym punktem gruntu — poza, którą szkoła czyta jako dotyczącą równowagi utrzymywanej przez finezję dotyku raczej niż przez siłę postawy. Sen, który inscenizuje ten obraz, czyta się kompensacyjnie dla śniącego, który próbował trzymać grunt, zasadzając obie stopy mocniej; psychika zwraca mu fakt, że niektóre rzeczy da się trzymać tylko przez nie stawanie na nich w pełni.

Kolor jest miejscem, w którym odczytanie staje się precyzyjne. Flaming jest różowy, bo karotenoidy w diecie kumulują się w piórach — zwierzę jest zabarwione tym, co przyjmuje — i to rzeczywisty fakt biologiczny, który szkoła może czytać wprost. Obraz tożsamości będącej bezpośrednim wyrazem tego, co zostało wchłonięte, jest tym, co psychologia analityczna oznacza przez personę i szersze pytanie o to, co życie wchłonęło. Flaming, którego kolor zaczął blednąć, jest konkretnym obrazem sennym tożsamości zbudowanej na pożywieniu, które już nie jest przyjmowane, a sen zwykle nie jest ostrzeżeniem o konkretnym pokarmie; jest raportem o diecie w najszerszym sensie — lekturze, towarzystwie, pracy — od której osoba się wycofała. Postawa na jednej nodze jest według ornitologów głównie termoregulacyjna — ptak oszczędza ciepło, chowając jedną nogę — i nie jest, w własnych kategoriach zwierzęcia, postawą symboliczną. Obraz senny nie czyta jej w ten sposób, i żadne odczytanie nie przeczy drugiemu.

Klasyczna tradycja chińska nie ma materiału sennego o flamingach. Współczesna chińska nazwa ptaka 火烈鸟 (huǒ liè niǎo, „ptak ognistego żaru”) jest nowoczesnym ukuciem — opisowym raczej niż klasycznym — i nie niesie hasła kompilacji. Tradycyjna chińska ornitologia i odczytanie senne centrują się na rodzimych ptakach wodnych — żurawiach (鹤), bocianach (鹳), czaplach (鹭) — a flaming, który nie jest rodzimy dla Chin, jest nieobecny w materiale, który te ptaki zajmują.

Powiedzenie tego wprost jest uczciwą sekcją. To, co chiński czytelnik może wnieść do snu, rozszerza z ogólnego przychylnego odczytania jaskrawych ptaków wodnych w chińskim materiale ludowym, bez konkretnego hasła kompilacji. Słynny materiał żurawi o długowieczności i skojarzenie czapli z uczoną powściągliwością należą do własnych stron i nie przenoszą się na flaminga; pożyczanie ich byłoby wymyślaniem pokrycia, którego tradycja konkretnemu ptakowi nie daje. Milczenie tradycji o konkretnym nierodzinnym ptaku jest faktem o tradycji, nie luką do wypełnienia z materiału innych ptaków.