Sen o portfelu — co oznacza?

Portfel z kartami i dokumentem tożsamości jest przedmiotem nowym i korpus nie ma o nim nic — a powiedzenie tego jest uczciwsze niż sięganie po pierścień z pieczęcią albo dokument pisany, które ta tradycja czyta jako władzę i jako sprawę zapisaną, a nie jako dowód, kim się jest. Pojemnikiem, który tradycja rzeczywiście czyta, jest sakiewka, ṣurra, a jej odczytania biegną przez to, co się w niej trzyma: pieniądz, a szerzej to, co komuś powierzono.

Dwie poświadczone kategorie rozsuwają tu oba oczywiste bieguny. Pierwszą jest rizq, zaopatrzenie. W tej tradycji zaopatrzenie jest wydzielone, a nie posiadane, co zmienia odczytanie zgubionej sakiewki u samego korzenia: to, co człowiekowi przypada, nie jest trzymane w sakiewce, więc lęk przed jej utratą czytany bywa jako sprawa zaufania, nie rachunku. To doktryna, nie wykładnia snu, i to ona sprawia, że islamskie odczytanie zguby portfela różni się rodzajem od chińskiego.

Drugą jest luqaṭa, rzecz znaleziona — zdefiniowana kategoria prawa muzułmańskiego z realnymi orzeczeniami: znaleziona sakiewka jest depozytem, właściciela należy szukać, a znalezisko ogłosić, nie zaś spożytkować. Znaleziony portfel wchodzi więc w tej tradycji w rejestr pieczy, a nie łutu szczęścia. Interpretatorzy czytają zarazem znalezienie majątku ku zyskowi i oba wątki są prawdziwe naraz: ten sam obraz jest darem w jednym rejestrze i rzeczą trzymaną dla właściciela w drugim.

Portfel różni się od pieniędzy tym, że jego zawartość to znaki wystawione przez innych ludzi: moneta, karta, uprawnienie, zdjęcie na dokumencie, który ktoś wydał. Jest kieszonkowym spisem roszczeń wobec zbiorowości i roszczeń zbiorowości wobec człowieka, noszonym przy ciele. Psychologia analityczna czyta jego utratę jako „ja” pozbawione potwierdzeń ze strony zbiorowości i zostawione z samym sobą — i stąd bierze się to, że przygnębienie w tym śnie wybiega poza pieniądze, a lęk dotyczy pozycji, nie wypłacalności.

Właściwym pojęciem jest tu persona, ale nie jest ona tym samym co owe znaki: persona to wynegocjowana twarz, portfel to dokumentacja, która za nią stoi. Sen, w którym portfel jest obecny, lecz karty w środku należą do kogoś innego, jest najczystszym obrazem, jaki ta szkoła ma dla persony legitymującej się uprawnieniami, których człowiek nie zdobył.

Rejestr sennikowy jest tu krótki: ludowe senniki czytają znalezienie pieniędzy i utratę pieniędzy, a portfel jest nowoczesnym pojemnikiem stojącym tam, gdzie stał 荷包 (hébāo) — haftowana sakiewka, która bywała zarazem podarkiem wymienianym między zakochanymi, więc dawny przedmiot niesie skojarzenie bliskości, jakiego portfel już nie ma. Ten sam punkt robi dziś czerwona koperta, 红包 (hóngbāo): pieniądz przekazuje się w Chinach we właściwym opakowaniu, a opakowanie znaczy coś, czego sama kwota nie znaczy.

Warstwa przysłowiowa jest maksymą o postępowaniu, nie orzeczeniem o śnie. Obiegowa przestroga 「财不露白」 (cái bù lù bái, „niech majątek nie pokazuje bieli”) mówi, żeby nie obnosić się z pieniędzmi. Wiąże ona z sakiewką wystawienie na widok, a nie stratę, i to do niej sięgnąłby śniący, którego portfel był we śnie otwarty na widoku publicznym.

Ludowe odczytanie samej utraty pieniędzy jest zaś ciekawsze niż ostrzeżenie przed kłopotem finansowym: w potocznym użyciu strata pieniędzy bywa nawykowo czytana jako wykupienie się od gorszego nieszczęścia — pieniądz odszedł zamiast czegoś dotkliwszego. To formuła pocieszenia, którą ta strona omawia przy śnie o pieniądzach, o wypadku i o stłuczce; tutaj referujemy jej sens, a znaki zostawiamy tam, gdzie już stoją.