Sen o oddychaniu pod wodą: co oznacza?

Woda należy do najprzychylniej czytanych obrazów w klasycznym korpusie — życie, wiedza, zaopatrzenie, oczyszczenie — a tonięcie jest miejscem, w którym to przychylne odczytanie się odwraca. Oddychanie pod wodą odwraca odwrócenie, a odczytanie idzie za tą samą zasadą stanu wody, którą tradycja stosuje wszędzie: charakter wody rządzi, a swoboda w niej czytana jest jako swoboda w tym, za co woda w tym śnie stoi. Czysta, spokojna woda, w której się oddycha, jest przychylna z siłą; mętna albo wzburzona woda, w której się oddycha, czyta się z większą rezerwą, bo sama woda jest tym, wewnątrz czego dzieje się odwrócenie odwrócenia.

Tradycja nie ma osobnego hasła sennika na ten scenariusz — nie jest to coś, z czym klasyczny śniący regularnie się spotykał — i odczytanie tu jest rozszerzeniem z zasady stanu wody, nie odnalezionym orzeczeniem. Rozszerzenie jest w materiale legitymowane tam, gdzie scenariusz nie ma własnego hasła; artykuł mówi to wprost. Imienia kompilatora nie przypisuje się tej wykładni.

Woda w psychologii analitycznej jest standardowym obrazem nieświadomości, a sposoby, w jakie ego się z nią spotyka, czytane są jako odrębne zdarzenia psychiczne. Stanie obok niej to jedna relacja; wejście w nią — druga; bycie wziętym przez nią — obraz tonięcia pokryty gdzie indziej. Oddychanie tam bez walki jest obrazem szkoły na integrację właściwą — ego stało się przepuszczalne dla nieświadomości, nie będąc przez nią przytłoczone, co jest innym stanem niż zejście i powrót.

Odczytanie bierze ostrze z tego, co się *nie* dzieje. Walka przestała być konieczna; woda nie jest już czytana jako zagrożenie i nie jest czytana jako dom; osoba jest po prostu obecna — stan, który psychologia analityczna traktuje jako jeden z trudniejszych do osiągnięcia i jeden ze stabilniejszych, gdy już osiągnięty. Dla kogoś nadmiernie bronionego przed głębią sen, który inscenizuje tę łatwość, nie jest fantazją — jest kompensacją demonstrującą, że głębia jest zamieszkiwalna i że obrona kosztowała więcej niż głębia. Woda we snach nie rozróżnia morza, rzeki i basenu tak ostro jak geografia na jawie — materiał każdego w tej szkole jest w dużej mierze ten sam — a konkretne ciało wody, które sen wybiera, często dotyczy ustawienia, które ego uznaje za znośne, bardziej niż substancji spotykanej.

Chiński materiał ludowy o oddychaniu pod wodą jest cienki — scenariusz jest wyobrażeniowy, a senniki indeksują to, co kompilator widział. Woda niesie znane ludowe skojarzenie z fortuną w ruchu (rejestr wody-bogactwa), a swoboda wewnątrz tego, co zwykle grozi, czyta się przychylnie jako sprawa 逢凶化吉 (féng xiōng huà jí), „spotkać nieszczęście i obrócić je w pomyślność” — współczesne wyrażenie na trudność, która rozwiązuje się przychylnie. Rozszerzenie jest uczciwe i podane jako takie; nie ma odnalezionego hasła na konkretny scenariusz.

Mityczna geografia podwodnego królestwa warta jest nazwania, bo chiński śniący może ją wnieść: 龙宫 (lóng gōng), pałac Króla Smoków, jest stojącym obrazem tego, co leży pod wodą, a jego mieszkaniec to nie strach, lecz suwerenność. Sen o miejscu pod wodą, które jest umeblowane, zamieszkane i spokojne, czyta się dla chińskiego czytelnika przez ten obraz wcześniej niż przez jakiekolwiek hasło sennika. To geografia mityczna, nie wykładnia senna, i należy ją tak nazwać.